Blog > Komentarze do wpisu

-> Piątkowy skandal w Solskim

Równo tydzień przed oficjalnym świętem ludzi teatru obchodzony jest dzień teatru dla młodych widów. 0d jakiegoś czasu władze Międzynarodowego Stowarzyszenia Teatrów dla Dzieci i Młodzieży ASSITEJ postanowiły wyodrębnić święto teatru dla dzieci i młodzieży i obchodzić je tydzień wcześniej, niż Międzynarodowy Dzień Teatru, czyli 20 marca. W tym roku napisanie orędzia powierzono Roberto Frabettiemu, twórcy i propagatorowi od ponad już 20 lat teatru dla dzieci 0-3 lat (często na widowni znajdują się matki z 8-10 miesięcznymi niemowlakami). Tworzenie teatru dla dzieci w każdym wieku, albo tworzenie teatru dla młodzieży oznacza wkraczanie w nową przestrzeń i w nowy czas. Oznacza doświadczanie nowych rytmów w celu odnalezienia tego wspólnego. Poszukiwanie takiego rytmu oznacza zaś poszukiwanie terytorium neutralnego – pisze w swoim orędziu ten znany włoski aktor, reżyser i dramaturg z Bolonii. W Polsce to teatralne świętowanie  zapoczątkowano w Centrum Sztuki Dziecka w 2006 roku. Powstało kilka interesujących propozycji m.i. Studia Teatralnego BLUM, Roberta Jarosza, a ostatnio warszawskiej Lalki (głośne już "Tygryski"). Szkoda że wśród wielu imprez przygotowanych z tej okazji w teatrach całej Polsce zabrakło naszej tarnowskiej sceny, która ma w swoim repertuarze marcowym m.in. spektakle „Przygody Koziołka Matołka” i „O Królewiczu, co nie umiał nic”(!). Aliści 20 marca w piątek Teatr im. Ludwika Solskiego w Tarnowie zamknięty był na głucho… przynajmniej dla dzieci. Pikanterii całej sprawie dodaje fakt, iż pierwszym z zastępców dyrektora teatru Edwarda Żentary jest lalkarz z wykształcenia Grzegorz Janiszewski, mający na swoim aktorskim koncie udział w niezliczonej ilości spektakli dla dzieci i młodzieży, które nierzadko sam reżyserował, i do których przygotowywał scenografię – walizkową i nie tylko… .

d1 d2

List prof. dr Wolfganga Schneidera, Prezydenta ASSITEJ - Międzynarodowego Stowarzyszenia Teatrów dla Dzieci i Młodzieży:

Komunikacja i wyobraźnia

Zazwyczaj teatr dzieje się w teatrze. Ale tak być nie musi. Bywa, że dzieje się na ulicach, w autobusach lub szkolnych klasach. Miejscem teatru może stać się każda przestrzeń. Scena z dekoracją i rekwizytami, jej mały fragment, a na nim lalki, albo i nie. Teatr może również powstać z niczego, w pustej przestrzeni. To, oczywiście, niepełna prawda, gdyż teatr potrzebuje aktorów i aktywnej widowni. Bez tego partnerskiego związku nie istnieje! Forma komunikacji determinuje przestrzeń, wyobraźnię i marzenia. To jest sztuka, sztuka teatru, podstawy gry aktorskiej. Te warunki musi także spełniać teatr dla młodego widza. I to wyjątkowe doświadczenie naszego życia powinno być szczególnie pielęgnowane. Dzieci i młodzież odrzucają łatwiznę. Dobrze znają świat rzeczywisty, ale jednocześnie doceniają świat teatru. Uważam, że nie powinniśmy podsuwać im jakichś banalnych historyjek, eskapistycznych mrzonek, ale wizje i tematy społecznie ważne. I rzecz nie w teatralnej dydaktyce, ale w inteligentnym opowiadaniu zdarzeń. Tak więc włącz swój mózg, proszę, i bądź gotowy czerpać przyjemność z obcowania ze sztuką teatru. Oby Międzynarodowy Dzień Teatru dla Dzieci i Młodzieży pomógł w realizacji tego wezwania. Niech wspiera nasze starania w poszukiwaniu nowej, interesującej i inspirującej ludzi materii tego świata. Bo świat jest teatrem.

* * *

ORĘDZIE ROBERTO FRABETTIEGO
Testoni Ragazzi/La Baracca
Bologna/Włochy

Dzieci mają swoją własną przestrzeń i czas. Nie zawsze są takie same jak przestrzeń i czas dorosłych. Młodzież posiada jeszcze inną przestrzeń i czas. A przestrzeń i czas malutkich dzieci są zupełnie inne. Przestrzeń i czas określają wymiar rzeczy. Przestrzeń i czas są podstawą rytmu. A rytm leży u podstaw zarówno teatru jak i życia. Jest podstawą komunikowania się ze sobą i z innymi.
Tworzenie teatru dla dzieci w każdym wieku, albo tworzenie teatru dla młodzieży oznacza wkraczanie w nową przestrzeń i w nowy czas. Oznacza doświadczanie nowych rytmów w celu odnalezienia tego wspólnego. Poszukiwanie takiego rytmu oznacza zaś poszukiwanie terytorium neutralnego. Nie ziemi niczyjej, wciągającej w sam środek konfliktu. Ale krainy, która - nie należąc do nikogo - nadal jest wolna od konfliktów, jest wolną krainą. Gdzie niczego nie trzeba bronić, gdzie istnieje możliwość obdarowywania się czymkolwiek. Skrawkiem wiedzy, pytaniem, wątpliwościami, a nawet emocjami. Mówi się często, że jednym z największych złudzeń człowieka jest możliwość dzielenia się z innymi swoimi uczuciami.
Aby osiągnąć stan łączenia się, silnej wspólnoty. Mówi się również, że w prawdziwym życiu jest to niemożliwe z wyjątkiem sytuacji, kiedy rodzi się miłość. Może potrafimy być współczujący, żyć blisko drugiej osoby, przeżywać te same emocje w tym samym czasie. Ale te emocje na pewno nie są takie same.Mogę być zadowolony z faktu, że jesteś szczęśliwy, ale jednak nie jestem "szczęśliwy", jestem tylko "zadowolony".
Solidaryzuję się z Tobą, kiedy przeżywasz silne emocje. Potrafię odczuwać żal z powodu Twojego smutku. Ale to co czuję, to nie ten sam smutek, tylko coś innego, lżejszego. Może potrafimy łączyć się w silnych, wspólnych emocjach - jak kibice w dopingowaniu ulubionej drużyny sportowej - ale trudno jest dzielić się z innymi osobistymi, głębokimi uczuciami.
Podoba mi się myśl, że to nieosiągalne dążenie do łączenia się, do wspólnoty uzmysłowiła ludziom potrzebę tworzenia sztuki i życia sztuką. Szczególnie "żywymi" rodzajami sztuki. Sztuką, która potrzebuje obecności aktorów i publiczności w tym samym czasie. Jak w muzyce, tańcu i teatrze. W udającym rzeczywistość teatrze możliwe jest dzielenie się głębokimi, a przez to "prawdziwymi" emocjami.
Kiedy oglądamy razem "Romeo i Julię", wspólnie możemy czekać na wschód słońca, wiedząc, że właśnie wzeszło. Być Julią, która zwleka w obawie tego, co ma się wydarzyć, czy być jak Romeo, który pozostał się, ponieważ wie, co się wydarzy. Jeśli cała alchemia zadziała i jeśli istnieje prawdomówność. Prawdomówność jest podstawą. Mam na myśli prawdomówność tych, którzy są świadomi zamieszkiwania w "wolnej" krainie. Ona nie jest ani moja, ani twoja. To kraina mijania się i spotykania.
To jest szczerość teatru, który nie służy sławie artystów, ale w którym aktorzy przeżywają mocno to co robią i to, co życie im oferuje: szansę postawienia stopy na wolnej ziemi, gdzie możliwe jest dostrzeżenie, zaistnienie wspólnoty. Przy tworzeniu teatru dla dzieci i młodzieży, niezależnie od ich wieku, ta wolna kraina jest zawsze wyraźnie zauważalna, ponieważ "one" mają swoją własną przestrzeń i czas. Nie możemy zamykać ich w swoim wymiarze, powinniśmy pozbyć się swoich przyzwyczajeń i poszukać nowego rytmu. Rytmu spotkania. Rytmu, który polega na zrozumieniu innych, ich wyjątkowości i inności.
To jest jedna z najważniejszych zasad teatru dla dzieci. To nie jest "drugorzędny" rodzaj teatru, tylko miejsce głębokich poszukiwań artystycznych i ludzkich. Dzieci mają prawo oddziaływać z dorosłymi, którzy szanują je jako ludzi. Sztuka i teatr potrafią być obszarem, gdzie spotkania są możliwe, gdzie przestrzeń i czas splatają się pełne zdumienia, pozwalają nam dotknąć strun naszej największej wrażliwości.

* * *

Roberto Frabetti

Aktor, reżyser, dramaturg. W 1976 r. brał udział w zakładaniu teatru La Baracca - Teatro Testoni Ragazzi di Bologna (Włochy), instytucji, która przeformułowała rynek teatrów dla dzieci i młodzieży. Pracuje z powodzeniem jako reżyser, autor, aktor, prowadzący warsztaty i szef teatru. Jest kierownikiem projektu Small size - European Network for the diffusion and development of performing arts for early childhood (Mały format - Europejska Sieć upowszechniania i rozwoju sztuki we wczesnym dzieciństwie) projektu finansowanego przez European Commission-Program Culture 2000.
Od 1987 r. bierze udział w pracach koncepcyjnych i koordynacji badań "Il teatro e il Nido" ("teatr i żłobek") we współpracy z pedagogami i nauczycielami magistratu bolońskiego i przy współudziale artystów z La Baracca. Początkowym celem badań było tworzenie przedstawień przeznaczonych dla dzieci w wieku 1-3 lat. Od 1987 do 2008 powstało 25 przedstawień dla dzieci w tym wieku.
Jest artystycznym i organizacyjnym kierownikiem międzynarodowego festiwalu sztuki i kultury dla wczesnego dzieciństwa "Visioni di futuro, visioni di teatro - Bolonia", będącego projektem La Baracca - Testoni Ragazzi.
Napisał 44 sztuki teatralne dla dzieci w różnym wieku (szkoła podstawowa, przedszkole i żłobek). Były one wystawiane we Włoszech i za granicą. Wiele scenariuszy przetłumaczono na język niemiecki, szwedzki, hiszpański i francuski.
Od 1980 prowadzi warsztaty z dziećmi w różnym wieku na zajęciach szkolnych i w ramach zajęć pozalekcyjnych, a także warsztaty dla nauczycieli różnych przedmiotów.

Napisał następujące książki:
Un alfabeto di 21 lettere (2006 - o teatrze dla najmłodszych)
200 e uno (2006 - o warsztatach teatralnych)
I musi ispiratori (1990 - o warsztatach przeprowadzonych w szkole średniej)
Il Nido e il Teatro (1996 - o doświadczeniach homonimicznych)
Naviganti (2000 - o doświadczeniach podczas warsztatów z dziećmi)
Spettacol/Azione (2001 - o doświadczeniach podczas warsztatów w przedszkolach I żłobkach)

W maju 2008 r. podczas 17. Międzynarodowego Kongresu ASSITEJ w Adelaidzie (Australia) Roberto i Valeria Frabetti zostali uhonorowani Międzynarodową Nagrodą Honorowego Prezydenta ASSITEJ dla Wybitnego Artysty za "kreatywną i wizjonerską pracę w teatrze dla najmłodszych". La Baracca jest kolebką nowych form sztuki dla przyszłych pokoleń, których losem jesteśmy dziś tak żywo zainteresowani. Wszyscy kandydaci do tej nagrody wykonują wspaniałą pracę w swoich krajach, ale dzieło La Baracca promieniuje na cały świat. Zespół ten jest okrętem flagowym na morzu działań w teatrze dla najmłodszych, współdziała z innymi praktykami teatralnymi całej Europy. Zorganizował pierwszy festiwal teatrów dla najmniejszych dzieci.

Na podstawie materiałów dostępnych w Internecie opracował
Ryszard Zaprzałka


środa, 25 marca 2009, tarnowski_kurier_kulturalny

Polecane wpisy

  • -> Tarnów ma budżet na 2013 rok

    Teatr za tak małe pieniądze to jest parodia teatru - Ewelina Pietrowiak.  Zdecydowali o tym radni podczas sesji 20 grudnia. Za budżetem zagłoso

  • -> Pytania o sens

    Do repertuaru Teatru im. L. Solskiego w Tarnowie końcem października dołączyło nowe przedstawienie – „Piosenki o wierze i poświęceniu” Przemys

  • -> „Brzydal"

    Teatr im. L. Solskiego w Tarnowie zaprosił w sobotę 30 listopada 2012 o godz. 18.00 na kolejną premierę (studencką) w 59 sezonie artystycznym. Tym razem na Małe



Znajdziesz nas w Google+




WSPARCIE DLA MATYSKA










Pegazem po Tarnowie 512

Tarnowski Teatr kończy sezon bez personalnych rewolucji. W nowy wejdzie z odrobinę mniejszym zespołem - aktorzy Jolanta Januszówna i Jerzy Ogrodnicki przechodzą na emeryturę. E. Pietrowiak, dyrektor artystyczna tarnowskiej sceny, bacznie przygląda się absolwentom szkół teatralnych, ale na razie nie zamierza powiększać etatowego zespołu. Gotowa jest też lista osób, które mają tworzyć reaktywowaną po latach Radę Artystyczną Teatru Solskiego. W jej składzie znajdą się m.in. aktorzy tarnowskiej sceny oraz… M. Smolis, związany z warszawskim Teatrem Syrena. Za nami również Debata Finałowa pomiędzy II LO i XVI LO, której przewodnią tezą był: „Tarnów to miasto sprzyjające młodym ludziom”. Całość tego oryginalnego projektu edukacyjnego (współfinansowany przez Szwajcarię), realizowanego w Tarnowie, to głównie zasługa stosunkowo młodego tarnowskiego Stowarzyszenia KANON, któremu przewodzą Iwona i Dariusz Snopkowscy. Zgodnie ze zasadą przyjętą w Tarnowskiej Lidze Debatanckiej, na godzinę przed pojedynkiem odbyło się losowanie stron. XVI LO przypadło bronienie tezy, II LO natomiast jej oskarżanie. A w Loży mędrców zasiedli m.in. prezydent Tarnowa R. Ścigała, redaktor naczelny Temi T. Bałchanowski i szef Działu promocji Radia RDN Małopolska M. Biedroń. Stosunkiem głosów 2:5 (małe punkty: 728:807) Loża opowiedziała się po stronie opozycji w tej debacie czyli II LO. Tym samym tytuł Mistrza Tarnowskiej Ligi Debatanckiej przypadł II Liceum Ogólnokształcącemu, XVI Liceum Ogólnokształcące im. Armii Krajowej zdobyło drugie miejsce. Należy przypomnieć, iż trzecie miejsce w rozgrywkach zajął Zespół Szkół Ekonomiczno - Gastronomicznych w Tarnowie. Już teraz Organizatorzy zapraszają na UROCZYSTĄ GALĘ w tarnowskim teatrze planowaną na 18-go czerwca, na której nastąpi wręczenie Pucharu Mistrza Tarnowskiej Ligi Debatanckiej, medali oraz pamiątkowych prezentów dla wszystkich uczestników projektu. Już po raz drugi w Tarnowie, w ramach obchodów Światowego Dnia Rozwoju Kultury, odbyła się „Doba Dla Kultury”. W trakcie „Doby” w dniach 31 maja (piątek) – 1 czerwca (sobota) można było, m.in.: zwiedzić kabiny projekcyjne Kina Marzenie, zobaczyć scenę „z drugiej strony” w tarnowskim Teatrze, spotkać się z M. Świetlickim i wziąć udział w koncercie „Świetlików” w Pałacyku Strzeleckim. Ponadto, spotkać się z postaciami z bajek na pikniku dla najmłodszych w Parku Strzeleckim, wziąć udział w warsztatach radiowych i telewizyjnych, uczestniczyć w próbie warsztatów wokalnych w TCK, zwiedzić introligatornię i dział starodruków MBP, zobaczyć wystawy w BWA, Muzeum Etnograficznym, siedzibie ZPAP, Galerii Aniołowo, Izbie Pamięci Światowego Związku Żołnierzy AK, zwiedzić Dworek Paderewskiego w Kąśnej Dolnej. We wszystkich instytucjach biorących udział w „Dobie dla Kultury” można było zbierać okolicznościowe „stemple uczestnika”. Dla najaktywniejszych przewidziano nagrody. Miniony tydzień zakończył pierwszo czerwcowy, niestety deszczowy, blok imprez związanych z Dniem Dziecka, którego artystyczną dominantą był rozpoczynający się właśnie tego dnia w tarnowskim teatrze V Festiwal Spektakli Dziecięcych Mała Talia. Blisko 5000 dzieci z regionu tarnowskiego będzie miało okazję zobaczyć 5 tytułów zaprezentowanych przez aktorów z Rzeszowa, Częstochowy, Rabki i Tarnowa. Kończąc odnotujmy jeszcze symboliczną wizytę w Tarnowie najstarszego ocalałego z getta tarnowskiego Żyda 87 – letniego Leo Kleina…



Z cyklu o tym i owym 162 czyli urodziny województwa...

Onegdaj, w sobotę województwo tarnowskie obchodziłoby 38. urodziny. Obchodziłoby, gdyby nie przestało istnieć. Stało się tak w wyniku reformy administracyjnej z 1stycznia1999 roku. W tym momencie na jego terenie mieszkało ponad 700 tys. ludzi. Dokładnie 1 czerwca 1975 Tarnów stał się stolicą nowo utworzonego województwa tarnowskiego. Graniczyło ono z województwami: krakowskim, kieleckim, tarnobrzeskim, rzeszowskim, krośnieńskim i nowosądeckim. 86 lat temu, dokładnie 4 czerwca, odbyło się uroczyste otwarcie Muzeum Miejskiego. Józef Jakubowski, drugi zastępca burmistrza Juliana Kryplewskiego, 7 stycznia 1927 roku złożył Radzie Miejskiej propozycję powołania „Muzeum Miasta Tarnowa”. Sześć dni później szanowne grono rajców jednogłośnie projekt przyjęło. Wspomniana uchwała rady z 13stycznia 1927 roku przewidywała przekazanie na cele muzeum dwóch pokoi na pierwszym piętrze kamienicy przy ulicy Krakowskiej 12, będącej własnością tzw. funduszu teatralnego (dziś mało kto pamięta, że to przy Krakowskiej w Tarnowie stanąć miał teatr). Pomieszczenia muzealne wyremontowano, po czym Józef Jakubowski przeniósł doń archiwum miejskie wraz z przejętymi depozytami. Żywe zainteresowanie tarnowskiej prasy towarzyszyło czteromiesięcznym przygotowaniom do uroczystego otwarcia ekspozycji, które nastąpiło wobec zgromadzonych przedstawicieli władz miasta 4 czerwca1927roku. Tarnowianie zaś mogli zwiedzać wystawę od dnia następnego. Inwentarz „Muzeum Miasta Tarnowa” pozwala określić charakterystykę zbiorów. Największy był zespół dokumentów dotyczących historii miasta, ważną część zasobów stanowiły przedmioty związane z dziejami miasta. (pik – za muzeum.tarnow.pl itarnow.pl)





NOWA ODSŁONA!













tarnowski kurier kulturalny:







- - - - -