Blog > Komentarze do wpisu

-> Dworski wieczór sonat

Wiosna sprzyja plenerowemu muzykowaniu, nic też dziwnego, że całkiem sporo osób postanowiło spędzić ostatni piątkowy wieczór kwietnia w uroczym dworku mistrza Ignacego Jana Paderewskiego w Kąśnej Dolnej. Ten szeroko znany i powszechnie lubiany muzyczny matecznik tarnowskich, i nie tylko, melomanów tym razem rozbrzmiewał sonatami największych mistrzów – J. S. Bacha (Sonata D-dur, BWV 1028), J. Brahmsa (Sonata F-dur op.99), L. van Beethovena ( Sonata op.102 nr1) i D. Szostakowicza ( Sonata Altówkowa op.147) . Koncertowo wykonali je dwaj warszawscy pedagodzy z Akademii Muzycznej: wiolonczelista Rafał Kwiatkowski – rzec można stały bywalec kąśnieńskich koncertów i pianista Grzegorz Gorczyca. Ich występ to prawdziwa próba generalna przed planowanym na 14 maja wspólnym koncertem obu artystów z tym samym repertuarem w Akademii Muzycznej w Warszawie. I jak na prawdziwych maestro przystało zagrali w Kąśnej premierowo!


A oto bohaterowie tego dworskiego „Wieczoru sonat”:

Johann Sebastian Bach (1685 - 1750) – kompozytor niemiecki muzycznej epoki baroku, organista i nauczyciel muzyki. Sam grał na klawesynie i skrzypcach, a zasłynął jako wirtuoz gry na organach. Działał w Weimarze jako skrzypek dworski, potem przebywał w Köthen na stanowisku nadwornego kompozytora i kapelmistrza. Większą część życia spędził jednak w Lipsku, gdzie pracował jako kantor i główny organista kościoła św. Tomasza. W związku z tą funkcją napisał ponad 200 kantat kościelnych. Uprawiał wszystkie ówczesne gatunki muzyczne poza operą. Był mistrzem w komponowaniu muzyki polifonicznej. Bach miał dwadzieścioro ślubnych dzieci. Znany z rubasznego humoru, do końca życia uwielbiał zabawy i picie wina. Ostatnie lata życia Bach spędził przede wszystkim na walce z postępującą ślepotą. J. S. Bach skomponował ponad 1000 utworów.


Johannes Brahms (1833 - 1897) - niemiecki kompozytor, pianista i dyrygent okresu romantyzmu. Jego pierwszym nauczycielem muzyki był ojciec - miejski muzykant, później kontrabasista orkiestry miejskiej w Hamburgu. Robert Schumann, kompozytor, a zarazem krytyk muzyczny, po wizycie Brahmsa w 1853 roku i zaznajomieniu się z jego próbami kompozytorskimi, zamieścił artykuł w swoim Neue Zeitschrift für Musik obwieszczający pojawienie się geniusza muzyki niemieckiej. Brahms uważał, iż jako kompozytor urodził się za późno. Tym sformułowaniem dawał wyraz swemu przywiązaniu do tradycji, które wyrażało się w kontynuowaniu barokowych i klasycznych form oraz wzorców, uważanych w romantyzmie powszechnie za przebrzmiałe. Brahms twierdził, iż wyrażanie uczuć nie jest zadaniem muzyki, a piękno utworu polega na pięknie jego formy, melodii i innych elementów muzyki.


Ludwig van Beethoven ( 1770 - 1827) - kompozytor niemiecki, uważany za jednego z największych kompozytorów wszech czasów. Prekursor romantyzmu w muzyce. Po mieczu posiadał korzenie flamandzkie. W roku 1787 siedemnastoletni Beethoven udał się do Wiednia, ówczesnej stolicy muzyki i muzyków. Tam to, być może, spotkał się z samym Mozartem, który - według anegdoty – zobaczył w nim "chłopca, który zadziwi niebawem cały świat". W okresie 1796-1798 wystąpiły u Beethovena pierwsze objawy głuchoty. Postępująca choroba doprowadziła go niemal do samobójstwa. Po kilku latach heroicznych zmagań, Beethoven musiał w końcu całkowicie zaprzestać publicznych występów, toteż poświęcił się wyłącznie pracy kompozytorskiej. Zmarł późnym popołudniem (około 17:15) 26 marca 1827 roku. Ostatnim jego gestem według anegdot było wyciągnięcie ku górze zaciśniętej pięści i słowa: Klaszczcie, przyjaciele, komedia skończona...


Dymitr Szostakowicz (1906 -1975) – kompozytor i pianista rosyjski, często uważany za najwybitniejszego symfonika XX wieku pomimo pewnych kontrowersji dotyczących jego zawodowych poczynań w okresie przesilenia stalinizmu. Urodził się w Petersburgu w rodzinie polskiej rodem z Wilna i tam ukończył konserwatorium na wydziałach fortepianu i kompozycji. Jest twórcą sześciu koncertów, piętnastu kwartetów smyczkowych i piętnastu symfonii. Jest jednym z kompozytorów z pokolenia muzyków, których działalność przypadła w czasach porewolucyjnych. Jednakże radykalizm języka muzycznego Szostakowicza okazał się nie do przyjęcia dla ówczesnej stalinowskiej ideologii polityczno-kulturalnej. Ciągłe konflikty ze stalinowską cenzurą doprowadziły do utracenia przez kompozytora wszelkich przywilejów. Ograniczenia w muzyce Szostakowicza i w jego stylu życiowym zelżały nieco w 1949 r. po napisaniu kantaty „Pieśni lasu", gdzie Stalin został przedstawiony jako „ wielki ogrodnik". W tym samym roku Szostakowicz odzyskał swój paszport i reprezentował ZSRR na międzynarodowym kongresie muzycznym w USA. Zasłużył się wtedy władzy tak bardzo, że w 1951 został mianowany posłem do Rady Najwyższej ZSRR.


Rafał Kwiatkowski urodził się w rodzinie muzyków w Warszawie i tam rozpoczął naukę gry na wiolonczeli pod kierunkiem Jerzego Ługiewicza. W latach 1993-94 studiował u Cecylii Barczyk w Baltimore (USA), a następnie kształcił się w Warszawie w klasie Andrzeja Orkisza otrzymując w 2002 r. dyplom z wyróżnieniem Akademii Muzycznej im. F. Chopina.

Już od najmłodszych lat zwyciężał w licznych młodzieżowych konkursach w Polsce i USA, ale solistyczną karierę na światowych estradach rozpoczął dzięki następującym osiągnięciom:
I nagroda na Międzynarodowym Konkursie Wiolonczelowym w Viňa del Mar w Chile (1996); rok 1998 przyniósł mu trzy kolejne I nagrody - na Międzynarodowej Trybunie Młodych Wykonawców w Lubljanie, Europejskim Konkursie Young Concert Artists w Lipsku oraz Międzynarodowym Konkursie Duetów w Kuhmo w Finlandii (z pianistą Grzegorzem Gorczycą); w 1999 r. zwyciężył w Światowym Finale Konkursu Young Concert Artists w Nowym Jorku a w 2002 r. został laureatem II nagrody na Międzynarodowym Konkursie Paulo Cello w Helsinkach.

 

Rafał Kwiatkowski koncertował oprócz Europy w obu Amerykach, Afryce i Azji a podczas japońskiego tournee wystąpił m.in. z recitalem w Suntory Hall w Tokio. Po nowojorskim debiucie w Y Hall (1999) wielokrotnie odbywał tournee koncertowe po USA. Wiolonczelista jest zapraszany do udziału w tak renomowanych festiwalach jak Festiwal im. Pablo Casalsa w Puerto Rico, Festiwale Schleswig-Holstein, Europäischer Musik Sommer, Usedomer Musikfestival w Niemczech, Festiwal Muzyki Kameralnej w Kuhmo w Finlandii, Semanas Musicales de Frutillar w Chile, Światowy Kongres Wiolonczelowy w St. Petersburgu a w Polsce m.in. festiwale w Łańcucie, Dusznikach, Antoninie, czy też Festiwale Muzyki Kameralnej Bravo Maestro, podczas których nawiązał trwałą współpracę z najwybitniejszymi polskimi artystami. Rafał Kwiatkowski koncertował z wieloma zagranicznymi orkiestrami, m.in. w Bogocie, Santiago, Los Angeles, Helsinkach, Budapeszcie, Palermo, Astanie, oraz z Filharmonią Monachijską a w kraju regularnie występuje i nagrywa z takimi zespołami jak Sinfonia Varsovia, Sinfonietta Cracovia, NOSPR, Polska Orkiestra Radiowa oraz Filharmonia Narodowa, z którą z wielkim powodzeniem debiutował pod dyr. S. Skrowaczewskiego. Sukces ten zaowocował zaproszeniami na zagraniczne tournee koncertowe z Orkiestrą FN oraz nagraniem CD z Koncertem W. Lutosławskiego pod dyr. Antoniego Wita, które w 2005 r. zostało nagrodzone m.in. dwoma Fryderykami. W 2001 r. wykonał w Berlinie Koncert Altówkowy Krzysztofa Pendereckiego pod batutą kompozytora, oraz uczestniczył w polskim prawykonaniu Concerto Grosso. Od tego czasu Krzysztof Penderecki regularnie zaprasza wiolonczelistę do polskich i zagranicznych wykonań swoich Koncertów, jak również do ich rejestracji płytowych. Rafał Kwiatkowski był solistą podczas cyklu koncertów symfonicznych promujących polską kulturę u progu przystąpienia Polski do EU, które odbyły się w Kopenhadze, Helsinkach i Bazylei. Kilkakrotnie otrzymywał stypendia Ministerstwa Kultury, m.in. stypendium „Młoda Polska” dla wyróżniających się młodych artystów a w 1999 r. za wybitne osiągnięcia artystyczne otrzymał Paszport Polityki.

Od 2005 r. Rafał Kwiatkowski prowadzi również działalność pedagogiczną w warszawskiej Akademii Muzycznej.


Grzegorz Gorczyca to absolwent warszawskiej Akademii Muzycznej w klasach fortepianu prof. Bronisławy Kawalli oraz kameralistyki fortepianowej ad. Andrzeja Guza (1995). Warsztat pianistyczny doskonalił na kursach mistrzowskich prowadzonych przez prof. Tatianę Szebanową, Andrzeja Jasińskiego oraz Wiktora Mierżanowa. W 1993 roku został laureatem Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Claude'a Kahna w Paryżu.

Koncertuje jako solista i kameralista. Współpracował z wieloma orkiestrami symfonicznymi w kraju, pod dyrekcją m.in.: Jacka Bonieckiego, Jerzego Salwarowskiego, Antoniego Wita, Phillipa Ellisa, Mirosława Jacka Błaszczyka, Marcina Nałęcz - Niesiołowskiego i Renato Rivolty. Występował w Austrii, Finlandii, Francji, Japonii, Niemczech, Szwajcarii, Stanach Zjednoczonych, Włoszech, Belgii i Holandii. Do ważniejszych wydarzeń artystycznych zalicza wykonanie w 1995 roku podczas uroczystości nadania tytułu doktora honoris causa prof. Janowi Ekierowi Koncertu fortepianowego Witolda Lutosławskiego.

Ważnym elementem działalności koncertowej Grzegorza Gorczycy jest kameralistyka fortepianowa. Stale współpracuje z wybitnymi polskimi muzykami, zdobywając razem z nimi laury konkursowe. Partnerował m.in. skrzypaczce Monice Jareckiej na Międzynarodowym Festiwalu Studenckim w Kioto (1995), wiolonczeliście Adamowi Klockowi na Konkursie im. Feliksa Mendelssohna w Kolonii (I nagroda, 1995), śpiewakowi Jackowi Janiszewskiemu na Konkursie Wokalnym w Dusznikach Zdroju (I nagroda, 1994) oraz podczas Międzynarodowego Konkursu Wokalnego im. Ady Sari w Nowym Sączu (IV nagroda, 1995). Koncertował także na Festiwalu Chopinowskim w Genewie (2003).

W 1997 roku nawiązał współpracę z wiolonczelistą Rafałem Kwiatkowskim. Obaj zostali laureatami I nagrody na I Międzynarodowym Konkursie Duetów w Kuhmo (Finlandia, 1998) oraz nagrody specjalnej za indywidualność, przyznanej podczas Międzynarodowego Konkursu Zespołów Kameralnych Premio Trio di Trieste (Włochy, 2002). Razem koncertowali też podczas festiwali muzycznych w kraju (Antonin, Duszniki - Zdrój, Kąśna Dolna, Radziejowice, Tarnów, Łańcut) i za granicą, m.in. w Niemczech (Usedomer Musikfestival) i Finlandii (Kuhmo Chamber Music Festiwal).

 

W grudniu 2000 Grzegorz Gorczyca i Rafał Kwiatkowski odbyli tournée po Japonii, występując m.in. z recitalem w słynnej Suntory Hall w Tokio. Na swoim koncie mają także wspólne nagrania radiowe i telewizyjne, dokonane w Polsce, Niemczech i w Finlandii.

Grzegorz Gorczyca współpracował także ze skrzypaczką Katarzyną Dudą. Wspólnie wystąpili m.in. podczas koncertu z okazji ponownego otwarcia Sali im. G. Rossiniego w Padwie w 2002 roku oraz w tym samym roku na uroczystym koncercie w Ambasadzie Polskiej przy Unii Europejskiej w Brukseli organizowanym z okazji wręczenia nagród Za Sławienie Polski i Polskości transmitowanym przez Telewizję Polonia. Występował również w repertuarze wokalnym - z Olgą Pasiecznik, Martą Boberską, Tomaszem Krzysicą, skrzypcowym - z Wandą Wiłkomirską oraz wiolonczelowym - z Cecylią Barczyk, Andrzejem Orkiszem i Tomaszem Strahlem. W maju 2004 roku wraz z Anne-Sophie Mutter podczas nadzwyczajnego koncertu upamiętniającego 10. rocznicę śmierci Witolda Lutosławskiego wziął udział w wykonaniu Partity na skrzypce, fortepian i orkiestrę poprowadzonej przez Antoniego Wita.

W repertuarze koncertowym pianisty znajdują się dzieła od Bacha do Lutosławskiego, chętnie wykonuje również kompozycje powstające współcześnie, m.in. Weroniki Ratusińskiej, Macieja Zielińskiego, Aleksandra Kościowa, Andrzeja Dutkiewicza czy Rafała Augustyna. Podczas 47. Festiwalu Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień w roku 2004 wykonał partię solową w prawykonaniu Symfonii hymnów Rafała Augustyna pod dyrekcją Renato Rivolty. W styczniu 2007 roku, wspólnie z wiolonczelistą Tomaszem Strahlem i klarnecistą Arturem Pachlewskim, dokonał rejestracji płytowej Tria fortepianowego Weroniki Ratusińskiej dla firmy DUX.

Grzegorz Gorczyca we wrześniu 2002 roku objął stanowisko pianisty w orkiestrze Filharmonii Narodowej w Warszawie. Jest także wykładowcą warszawskiej Akademii Muzycznej im. F. Chopina.


Oprac. w oparciu o materiały
z Centrum Paderewskiego Tarnów – Kąśna Dolna
oraz Wikipedii

Ryszard Zaprzałka



poniedziałek, 28 kwietnia 2008, tarnowski_kurier_kulturalny

Polecane wpisy

  • -> WENUS Z KRAJU TULIPANÓW (felieton nr 99)

    Było to 42 lata temu. W styczniu 1970 roku piosenka Venus mało znanej w Ameryce holenderskiej grupy Shocking Blue weszła na listę bestsellerów singlowych magaz

  • -> Skład Kultury

    14 grudnia odbędzie się kolejny koncert z cyklu Skład Kultury, którego organizatorem jest Tarnowskie Centrum Kultury. Gospodarzem imprezy będzie tarnowski zespó

  • -> PROWOKACYJNY DEBIUT (felieton nr 98)

    16 czerwca minęło 40 lat od dnia, w którym ukazał się pierwszy album Roxy Music - zespołu, który w dziejach rocka był uważany za glamrockowy, progresywny, artro



Znajdziesz nas w Google+




WSPARCIE DLA MATYSKA










Pegazem po Tarnowie 512

Tarnowski Teatr kończy sezon bez personalnych rewolucji. W nowy wejdzie z odrobinę mniejszym zespołem - aktorzy Jolanta Januszówna i Jerzy Ogrodnicki przechodzą na emeryturę. E. Pietrowiak, dyrektor artystyczna tarnowskiej sceny, bacznie przygląda się absolwentom szkół teatralnych, ale na razie nie zamierza powiększać etatowego zespołu. Gotowa jest też lista osób, które mają tworzyć reaktywowaną po latach Radę Artystyczną Teatru Solskiego. W jej składzie znajdą się m.in. aktorzy tarnowskiej sceny oraz… M. Smolis, związany z warszawskim Teatrem Syrena. Za nami również Debata Finałowa pomiędzy II LO i XVI LO, której przewodnią tezą był: „Tarnów to miasto sprzyjające młodym ludziom”. Całość tego oryginalnego projektu edukacyjnego (współfinansowany przez Szwajcarię), realizowanego w Tarnowie, to głównie zasługa stosunkowo młodego tarnowskiego Stowarzyszenia KANON, któremu przewodzą Iwona i Dariusz Snopkowscy. Zgodnie ze zasadą przyjętą w Tarnowskiej Lidze Debatanckiej, na godzinę przed pojedynkiem odbyło się losowanie stron. XVI LO przypadło bronienie tezy, II LO natomiast jej oskarżanie. A w Loży mędrców zasiedli m.in. prezydent Tarnowa R. Ścigała, redaktor naczelny Temi T. Bałchanowski i szef Działu promocji Radia RDN Małopolska M. Biedroń. Stosunkiem głosów 2:5 (małe punkty: 728:807) Loża opowiedziała się po stronie opozycji w tej debacie czyli II LO. Tym samym tytuł Mistrza Tarnowskiej Ligi Debatanckiej przypadł II Liceum Ogólnokształcącemu, XVI Liceum Ogólnokształcące im. Armii Krajowej zdobyło drugie miejsce. Należy przypomnieć, iż trzecie miejsce w rozgrywkach zajął Zespół Szkół Ekonomiczno - Gastronomicznych w Tarnowie. Już teraz Organizatorzy zapraszają na UROCZYSTĄ GALĘ w tarnowskim teatrze planowaną na 18-go czerwca, na której nastąpi wręczenie Pucharu Mistrza Tarnowskiej Ligi Debatanckiej, medali oraz pamiątkowych prezentów dla wszystkich uczestników projektu. Już po raz drugi w Tarnowie, w ramach obchodów Światowego Dnia Rozwoju Kultury, odbyła się „Doba Dla Kultury”. W trakcie „Doby” w dniach 31 maja (piątek) – 1 czerwca (sobota) można było, m.in.: zwiedzić kabiny projekcyjne Kina Marzenie, zobaczyć scenę „z drugiej strony” w tarnowskim Teatrze, spotkać się z M. Świetlickim i wziąć udział w koncercie „Świetlików” w Pałacyku Strzeleckim. Ponadto, spotkać się z postaciami z bajek na pikniku dla najmłodszych w Parku Strzeleckim, wziąć udział w warsztatach radiowych i telewizyjnych, uczestniczyć w próbie warsztatów wokalnych w TCK, zwiedzić introligatornię i dział starodruków MBP, zobaczyć wystawy w BWA, Muzeum Etnograficznym, siedzibie ZPAP, Galerii Aniołowo, Izbie Pamięci Światowego Związku Żołnierzy AK, zwiedzić Dworek Paderewskiego w Kąśnej Dolnej. We wszystkich instytucjach biorących udział w „Dobie dla Kultury” można było zbierać okolicznościowe „stemple uczestnika”. Dla najaktywniejszych przewidziano nagrody. Miniony tydzień zakończył pierwszo czerwcowy, niestety deszczowy, blok imprez związanych z Dniem Dziecka, którego artystyczną dominantą był rozpoczynający się właśnie tego dnia w tarnowskim teatrze V Festiwal Spektakli Dziecięcych Mała Talia. Blisko 5000 dzieci z regionu tarnowskiego będzie miało okazję zobaczyć 5 tytułów zaprezentowanych przez aktorów z Rzeszowa, Częstochowy, Rabki i Tarnowa. Kończąc odnotujmy jeszcze symboliczną wizytę w Tarnowie najstarszego ocalałego z getta tarnowskiego Żyda 87 – letniego Leo Kleina…



Z cyklu o tym i owym 162 czyli urodziny województwa...

Onegdaj, w sobotę województwo tarnowskie obchodziłoby 38. urodziny. Obchodziłoby, gdyby nie przestało istnieć. Stało się tak w wyniku reformy administracyjnej z 1stycznia1999 roku. W tym momencie na jego terenie mieszkało ponad 700 tys. ludzi. Dokładnie 1 czerwca 1975 Tarnów stał się stolicą nowo utworzonego województwa tarnowskiego. Graniczyło ono z województwami: krakowskim, kieleckim, tarnobrzeskim, rzeszowskim, krośnieńskim i nowosądeckim. 86 lat temu, dokładnie 4 czerwca, odbyło się uroczyste otwarcie Muzeum Miejskiego. Józef Jakubowski, drugi zastępca burmistrza Juliana Kryplewskiego, 7 stycznia 1927 roku złożył Radzie Miejskiej propozycję powołania „Muzeum Miasta Tarnowa”. Sześć dni później szanowne grono rajców jednogłośnie projekt przyjęło. Wspomniana uchwała rady z 13stycznia 1927 roku przewidywała przekazanie na cele muzeum dwóch pokoi na pierwszym piętrze kamienicy przy ulicy Krakowskiej 12, będącej własnością tzw. funduszu teatralnego (dziś mało kto pamięta, że to przy Krakowskiej w Tarnowie stanąć miał teatr). Pomieszczenia muzealne wyremontowano, po czym Józef Jakubowski przeniósł doń archiwum miejskie wraz z przejętymi depozytami. Żywe zainteresowanie tarnowskiej prasy towarzyszyło czteromiesięcznym przygotowaniom do uroczystego otwarcia ekspozycji, które nastąpiło wobec zgromadzonych przedstawicieli władz miasta 4 czerwca1927roku. Tarnowianie zaś mogli zwiedzać wystawę od dnia następnego. Inwentarz „Muzeum Miasta Tarnowa” pozwala określić charakterystykę zbiorów. Największy był zespół dokumentów dotyczących historii miasta, ważną część zasobów stanowiły przedmioty związane z dziejami miasta. (pik – za muzeum.tarnow.pl itarnow.pl)





NOWA ODSŁONA!













tarnowski kurier kulturalny:







- - - - -